Met onze fractie, adviseurs én partners heerlijk gaan varen over de Maas en daarna samen lekker gegeten.

Als we terugkijken op wat MAASTRICHT van NU in drie jaar tijd heeft opgebouwd en bereikt, dan mogen we daar samen ontzettend trots op zijn. Dat doe je namelijk niet alleen. Dat doe je met een team van mensen dat zich iedere dag opnieuw inzet voor onze stad.

TROTS op ons team onze mensen.

Mag Maastricht Maastricht niet meer zijn
Met grote verbazing heb ik het artikel in De Limburger van Xavier Comuth gelezen waarin wordt gesteld dat Maastricht bij stadsbrede evenementen te vaak terugvalt op dialect- en carnavalsmuziek en daarmee zelfs groepen inwoners zou buitensluiten. Is dit nu echte kritiek of uitlokkerij…. Als de auteur het laatste bedoelt vind ik dit misplaatst. Ik vind dat een bijzonder ongelukkige voorstelling van zaken, omdat hiermee naar mijn mening een beeld van Maastricht wordt neergezet waarin ik onze stad totaal niet herken.

Want mag Maastricht tegenwoordig Maastricht niet meer zijn? Mogen wij niet meer trots zijn op onze eigen taal, onze muziek, onze tradities en vooral op onze Mestreechter Geis? Die eigenheid is geen tekortkoming die we moeten corrigeren omdat Maastricht ook een internationale stad is. Integendeel, juist die eigen identiteit maakt Maastricht bijzonder en onderscheidt onze stad van andere steden.

Een Amsterdammer mag trots zijn op de Jordaan en zijn Amsterdamse volkscultuur. In Den Bosch en Tilburg koestert men eveneens de eigen tradities en het carnaval. Iedere stad heeft haar eigen geschiedenis, gebruiken, muziek en karakter. Waarom zou Maastricht zich dan bijna moeten verontschuldigen wanneer Beppie Kraft, Frans Theunisz, John Tana , Erwin, Ziesjoem of andere Maastrichtse artiesten tijdens een groot evenement op het podium staan?

Waar ik vooral moeite mee heb, is het gebruik van het woord ‘uitsluiten’. Maastricht sluit juist niemand uit. Volgens mij is dát een van de sterke kanten van onze stad. Je hoeft niet in Maastricht geboren te zijn, geen Mestreechs te spreken en al helemaal geen stamboom van tien generaties Maastrichtenaren te kunnen overleggen om mee te vieren. Iedereen die onze stad en haar cultuur een warm hart toedraagt, kan aansluiten.

Kijk alleen al naar onze Mestreechter Vastelaovend. Hoeveel mensen van boven de rivieren komen ieder jaar naar het zuiden omdat zij juist onze manier van carnaval vieren hebben ontdekt en omarmen? Zij voelen zich niet buitengesloten omdat er Mestreechs wordt gezongen. Zij proberen de liedjes te leren, trekken een pekske aan en gaan op in de sfeer van de stad. Dat is geen uitsluiting, dat is volgens mij juist een prachtig voorbeeld van hoe cultuur mensen bij elkaar kan brengen.

Hetzelfde zien we bij evenementen die Maastricht op de kaart zetten. Kijk naar Magisch Maastricht, het Preuvenemint en de De Kadefeesten. Daar lopen Maastrichtenaren, studenten, expats en bezoekers uit binnen- en buitenland door elkaar. Jong en oud ontmoeten elkaar, verschillende talen klinken naast elkaar en iedereen beleeft dezelfde stad. Het Preuvenemint is daar misschien wel een van de mooiste voorbeelden van. Een evenement dat diep geworteld is in Maastricht en tegelijkertijd bezoekers van overal verwelkomt. Is dat niet juist inclusiviteit?
Natuurlijk moet er binnen het culturele aanbod ruimte zijn voor jazz, pop, rock, klassiek, harmonieën, koren, jong talent en internationale muziek. Die diversiteit is er gelukkig ook en die moeten we blijven stimuleren. Maar inclusiviteit betekent voor mij niet dat we onze eigen cultuur minder zichtbaar moeten maken omdat niet iedereen ermee is opgegroeid. Het betekent dat we mensen uitnodigen om kennis te maken met elkaars cultuur, zonder daarvoor onze eigen wortels af te zagen.
Ook studenten en expats maken deel uit van Maastricht en zijn van harte welkom. Maar waarom zouden zij niet óók kennis mogen maken met Beppie Kraft, een harmonie die door de binnenstad trekt, Maastrichtse dialectmuziek of de tradities van onze vastelaovend? Wie voor een bepaalde periode of voor altijd in Maastricht komt wonen, komt immers niet terecht in een stad zonder geschiedenis en identiteit. Je komt terecht in een stad die al eeuwenlang invloeden van buitenaf opneemt en tegelijkertijd haar eigen karakter heeft weten te behouden.
En juist daarom stoort mij de suggestie dat onze internationale uitstraling tegenover onze Maastrichtse identiteit zou staan. Maastricht hoeft geen kopie van Amsterdam, Rotterdam, Brussel of welke internationale stad dan ook te worden. Een internationale stad kan juist aantrekkelijk zijn omdat zij een herkenbare lokale identiteit heeft.
Onze Mestreechter Geis is geen obstakel voor inclusiviteit. Zij is onderdeel van wie we zijn en iedereen mag daarvan meegenieten.
Dus programmeer vooral breed, geef nieuwe makers en andere muziekgenres een podium en betrek studenten, expats en nieuwe inwoners bij onze evenementen. Maar zet daar niet tegenover dat Maastrichtse artiesten en dialectmuziek anderen zouden uitsluiten. Dat doet geen recht aan een stad die juist groot is geworden door mensen te ontvangen en tegelijkertijd zichzelf te blijven.
Maastricht sluit niemand buiten. Maastricht nodigt mensen uit om mee te doen.
En misschien is dát wel de werkelijke Mestreechter Geis: trots zijn op waar je vandaan komt, zonder de deur voor een ander dicht te doen.
Laat Maastricht daarom vooral Maastricht blijven.

Mèt de compleminte vaan de Mestreechter Geis, de Mestreechteneer en alle artiesten.

Bert Garnier.

Wat een heerlijke middag! De paarden voorop, de oude Brand-wagen vol vaten erachter en onderweg vooral heel veel lachende gezichten. Zo hoort een Maastrichtse traditie te zijn: samen, gezellig en vooral niet te ingewikkeld.

En daar hoorde natuurlijk een mooie tekst bij. Geschreven door onze eigen Pascal Ruijters, die het eigenlijk perfect samenvatte:

“Bockbeer bringt luij same.”

En kijk naar de foto’s: hij heeft gewoon gelijk. Jong en oud bij elkaar, een praatje hier, een lach daar, natuurlijk een glaasje bockbier en onderweg kom je weer genoeg bekenden tegen.

Soms hoeft een mooie middag niet meer te zijn dan dat. Even geen dossiers, vergaderingen of politiek gedoe. Gewoon genieten van de stad, de mensen en een stukje Maastrichtse traditie.

Pascal, mooi geschreven! En aan iedereen die erbij was: dank voor de gezelligheid.

Op ’t eerste veetsje Brand Bockbier 2026.
Geneet d’r vaan en proost!

Pascal Ruijters

Na de afsplitsing stonden we voor de uitdaging om als nieuwe partij ons eigen verhaal te vertellen en het vertrouwen van de Maastrichtenaren te winnen. Dat we tijdens de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen door de inwoners van Maastricht als achtste partij werden verkozen, maakt ons nog altijd bijzonder trots.

Trots op waar we nu staan en op het geluid dat we in onze stad laten horen. Een geluid dat scherp is op de inhoud, maar altijd met respect voor de ander. Open en transparant over onze keuzes. Eerlijk over wat goed gaat én over wat beter moet.

Maar vooral zijn we trots op het team dat inmiddels is ontstaan. Zowel politiek als bestuurlijk staat er een betrokken en gedreven groep mensen die zich iedere dag inzet voor Maastricht en haar inwoners.

Trots op wat we samen hebben bereikt. Vastberaden om verder te bouwen aan de toekomst van Maastricht.

Namens het Bestuur
Marvin Custers (Mede oprichter en Penningmeester)

Ik heb het persbericht over Populierweg 106 meerdere keren gelezen. Niet omdat het zo ingewikkeld is, maar omdat ik nauwelijks kan geloven dat dit serieus de reactie van de gemeente Maastricht is. Ik moet diep in mijn geheugen graven of ik ooit zo’n slecht persbericht heb gezien.

Een heel verhaal over de Nota Parkeernormen, 80 procent parkeerdruk, 200 meter loopafstand en op welke dagen en tijden inwoners foto’s moeten maken. Maar wethouder, u mist het werkelijke probleem volledig. Deze mensen zitten al jaren vast in een dossier rond een woning die al jaren bestaat. De woning is er, de situatie bestaat al jaren, er is een inpandige garage en ondertussen blijven inwoners vastlopen in regels en procedures.

En dan schrijft de gemeente ook nog zelf dat de parkeerdruk daar niet bekend is. Dus de gemeente heeft de gegevens niet, maar de inwoner moet vervolgens aantonen hoe hoog de parkeerdruk is. Dat inwoners zelf foto’s mogen maken, wordt daarna gebracht als “meedenken” en “tegemoetkomen”. Sorry wethouder, dat is geen meedenken. Dat is bestuurlijke onmacht verkopen als dienstverlening.

En precies daar gaat het fout. In plaats van te kijken: hoe lossen we dit na al die jaren eindelijk op?, krijgen we een persbericht waarin vooral wordt uitgelegd waarom de gemeente doet wat ze doet. Wij krijgen als raadsleden terecht te horen dat we individuele ambtenaren niet moeten aanspreken. De wethouder is politiek verantwoordelijk. Prima. Dan spreek ik de wethouder aan. Dit persbericht valt onder uw politieke verantwoordelijkheid en ik vind het niveau ervan beschamend slecht.

Ga naar de Populierweg. Kijk naar de woning, de inpandige garage en de straat. Pak daarna het hele dossier erbij en stel uzelf één simpele vraag: is dit werkelijk hoe een betrouwbare en dienstbare gemeente met haar inwoners hoort om te gaan?

Stop met uitleggen waarom het systeem doet wat het doet en los het probleem op. Want als dit na jaren het beste antwoord is dat de gemeente Maastricht kan geven, dan hebben we inmiddels een groter probleem dan alleen Populierweg 106.

Regels zijn een middel, geen doel. En inwoners zijn er al helemaal niet om het gemeentelijke systeem tevreden te houden.

Jo Smeets
Fractievoorzitter MAASTRICHT van NU

De Nieuwe Ster Maastricht: Wethouder Noteborn verdwaalt in een straal van 200 meter

Lees HIER het hele artikel van De Nieuwe Ster.

Vandaag zijn we gaan kijken op de Populierweg. Want soms kom je in de politiek dossiers tegen waarvan je denkt: hoe moeilijk kunnen we het maken?

Het gaat om huisnummer 106. Een huisnummer dat blijkbaar een probleem is vanwege… parkeerdruk.

Ook De Nieuwe Ster Maastricht kwam ter plekke voor een interview over deze bijzondere situatie.

Want even de feiten: er is een inpandige garage, in de straat zijn meerdere woningen zonder auto en de panden zijn kadastraal al vele jaren gesplitst.

Maar een huisnummer regelen zodat de woning normaal verkocht kan worden? Ho maar.

BSGW betalen? Dat kan blijkbaar wél.

En het mooiste — of eigenlijk het treurigste — is dat dit verhaal al jaren speelt en nog steeds niet fatsoenlijk is opgelost.

En dan die parkeerdruk want daar draait het om.
Die kan er niet zijn, dat kun je als gemeente heel makkelijk zelf nakijken.

Regels zijn nodig. Maar regels moeten wel uit te leggen zijn.

MAASTRICHT van NU gaat daarom verder uitzoeken waarom iets wat op papier zo simpel lijkt, in de praktijk jarenlang vast kan blijven zitten.

Want inwoners moeten niet verdwalen in regels. De overheid hoort problemen op te lossen, niet ze jarenlang in stand te houden.

Wordt vervolgd…

Goed om te horen dat de collega van CDA Maastricht Mat Brüll hier ook al een hele poos mee bezig is. Samen sta je sterk.

Maastricht, 12 september 2026.

Je hoeft in Maastricht tegenwoordig niet meer naar het Bonnefantenmuseum voor moderne kunst. Een wandeling door de stad volstaat. Want rond tandarts Onno Menger hebben we inmiddels twee nieuwe afleveringen van een onvervalste Maastrichtse stadssoap: Balkgate en Pinkgate.

Eerst de balken. Daarna de roze gevel. Maar misschien moeten we het niet alleen hebben over hout en verf. Misschien moeten we het eens hebben over brillen.

Want kennelijk bestaan er op het stadhuis verschillende brillen. Wat door de ene ambtenaar in het verleden werd bekeken en goedgekeurd, kan jaren later door een andere bril ineens heel anders worden gezien.

Dan wordt het natuurlijk interessant.

Want wat is de waarde van een gemeentelijke goedkeuring of vergunning als een inwoner jaren later te horen kan krijgen: “Ja, maar tegenwoordig kijken we daar anders naar”?

Dat roept op zijn minst vragen op over rechtszekerheid en behoorlijk bestuur. Een burger moet er immers in redelijke mate op kunnen vertrouwen dat een besluit van de overheid ook werkelijk iets betekent. Natuurlijk kunnen regels veranderen en kan een nieuwe aanvraag opnieuw worden beoordeeld. Maar een eerdere vergunning verdampt niet simpelweg omdat er inmiddels een andere ambtenaar, commissie of beleidsopvatting is.

Monumentenzorg is óók zorgen voor een monument! En daar zit misschien wel het belangrijkste punt. Het woord zegt het eigenlijk zelf: monumentenzorg.

Zorgen voor een monument betekent niet alleen zeggen wat een eigenaar allemaal niet mag. Het betekent ook ervoor zorgen dat historische panden behouden blijven, technisch gezond zijn en verantwoord kunnen worden verbeterd.

Een monument is tenslotte geen museumstuk onder een glazen stolp.

Als bij Balkgate werkzaamheden bedoeld zijn om een pand constructief te verbeteren en voor de toekomst te behouden, zou de eerste vraag niet alleen moeten zijn: “Mag dit volgens het boekje?” Maar ook: “Is dit goed voor het monument en hoe kunnen we dit verantwoord mogelijk maken?”

Behoud en verbetering hoeven geen tegenstanders van elkaar te zijn.

En dan… roze!

Alsof een discussie over balken nog niet genoeg was, kwam de roze huisschildering.

En dan gebeurt in Maastricht iets bijzonders.

Mensen die maandag nog niet wisten wat een monumentencommissie precies doet, blijken dinsdag ineens gespecialiseerd in historische pigmenten, gevelarchitectuur en de kleurenwaaier van 1753.

De één vindt het prachtig. De ander denkt dat Barbie een pied-à-terre in Maastricht heeft gekocht.

Maar ook hier geldt dezelfde vraag: welke regels golden eerder, wat is destijds toegestaan en waarom zou dezelfde situatie nu anders worden beoordeeld?

Als daar een goede inhoudelijke reden voor is: leg die uit.

Maar als het antwoord feitelijk neerkomt op “we kijken er tegenwoordig anders naar”, dan mag de burger best even zijn wenkbrauwen optrekken.

Misschien hebben we een nieuwe vergunning nodig? Niet voor de balk. Niet voor de gevel. Maar voor de ambtelijke bril!

Met als voorschrift dat iedereen door ongeveer dezelfde glazen kijkt en dat een bril niet iedere paar jaar van sterkte verandert.

Want een betrouwbare overheid moet voorspelbaar zijn. Regels mogen veranderen, inzichten mogen veranderen en monumenten verdienen bescherming. Maar burgers mogen óók verwachten dat besluiten uit het verleden serieus worden genomen en dat duidelijk wordt uitgelegd waarom iets wat gisteren mocht, vandaag ineens niet meer zou mogen. Anders krijgen we straks naast Balkgate en Pinkgate nóg een affaire:

Brilgate. En voor je het weet moet Onno niet alleen naar de monumentencommissie…

maar ook naar de opticien. Moraal van het verhaal: bescherm onze monumenten met hart en verstand. Want monumentenzorg betekent niet alleen bewaren wat oud is, maar óók zorgen dat het behouden kan blijven. En als iets in het verleden officieel is toegestaan? Dan mag de burger op zijn minst vragen: “Wat is een vergunning eigenlijk nog waard als de overheid morgen besluit een andere bril op te zetten?”

Bert Garnier
MAASTRICHT van NU