Geacht college,
Een koud kopje koffie en een warme crisis in de struiken Het was rond 19.30 uur toen mijn telefoon ging. Ik zat thuis, warm, met een dampend kopje koffie voor me, aan mijn stukken te werken voor de fractievergadering van morgen. Tot dat belletje. Een bekende dakloze vrouw – laten we haar voor nu J. noemen – zou flink in de problemen zitten. Of ik kon komen. En of ik haar nog kende. Natuurlijk ken ik haar, en goed ook. Daar lag ze. In een tentje, als je het al zo mag noemen, diep in de struiken. Een klein vuurtje op nog geen halve meter van haar af. Koud, nat, onder een goudkleurig reddingsdekentje. Half bij bewustzijn. Soms verward. Soms leek ze weg te vallen. Een vrouw op leeftijd. Iemand die net zo goed je moeder, je tante of je buurvrouw had kunnen zijn.
Ook Jeffrey van Wat is loos in Mestreech? kwam ter plaatse. “Dit kan echt niet,” was zijn eerste reactie. Levensgevaarlijk. Mensonterend. En dat was het ook.
Haar tijdelijke dak boven het hoofd was ze kwijtgeraakt door sancties. Of die sancties misschien
formeel terecht waren? Dat kan. Maar eerlijk gezegd boeit mij dat niets als ik dit zie. Ze is niet de makkelijkste, dat geef ik toe. Maar sinds wanneer rechtvaardigt moeilijk gedrag een
nacht (of meerdere nachten) in de regen, onder een reddingsdeken in de struiken?
Ik ben geen arts en geen hulpverlener, maar ik ben ook niet blind. Iemand zo laten liggen is in mijn ogen geen zorg. Dat is systeemfout. Dat is beleid dat in de praktijk niet werkt.
Er werd gezegd dat ze naar de dag- en nachtopvang kon. Maar dan wel onder voorwaarden. Als ze “meewerkte”. Als ze alles begreep. Als, als, als. Terwijl het al de vraag is hoeveel zij, in haar toestand,
nog écht overziet en begrijpt. Samen met Jeffrey hebben we er uiteindelijk voor gezorgd dat ze die nacht toch binnen kon slapen.
Bij de DNO-opvang. Geen heldendaad, gewoon menselijkheid. Later zat ik weer thuis achter mijn bureau. Het kopje koffie van eerder stond er nog. Koud en onaangeroerd. Ik hoefde geen nieuwe meer. Ik dacht alleen aan J. Die twee nachten in de struiken had gelegen. In ons Maastricht. Onder een stukje folie.
En dan hoor ik van hulpverleners en professionals dat zij dit óók niet normaal vinden. Maar tóch gebeurt het in onze stad. In 2025. In een stad die zegt er voor iedereen te zijn.
Deze ervaring laat mij niet los. En eerlijk: ik ben boos en verdrietig tegelijk. Want dit zou in Maastricht niet mogen gebeuren.
Dit alles roept bij de fractie van MAASTRICHT van NU ernstige vragen op over het daklozenbeleid, de uitvoering, het gebruik van sancties en de menselijke maat. Daarom stellen wij conform het
Reglement van Orde de volgende schriftelijke vragen.
Ingediend op: 1-12-2025
Download: Schriftelijke vragen over dakloze oudere vrouw in de struiken
Antwoord: Antwoord Schriftelijke vragen over dakloze oudere vrouw in de struiken
