Gisteren was het duidingsdebat in de raad.
Een debat dat op sommige momenten toch opmerkelijk verliep.
Want zodra je echt duiding gaf, waren er meteen partijen die zichtbaar geïrriteerd of boos reageerden. Terwijl dat toch precies is wat een duidingsdebat hoort te zijn: benoemen wat je ziet en daar woorden aan geven.
Als D66 zegt dat zij winnaar zijn — en dat zijn ze ook — dan is dat blijkbaar logisch. Maar als je dan benoemt dat er ook verliezers zijn, zoals bijvoorbeeld SPM en PvdA, dan ligt dat ineens gevoelig. Terwijl het één niet zonder het ander kan: waar winnaars zijn, zijn ook verliezers.
Ook ontstond irritatie toen wij spraken over Partij van de Arbeid / GroenLinks PRO. Terwijl landelijk die samenwerking al heel normaal is, en hier lokaal ook openlijk is aangegeven dat men samen optrekt, samen overlegt en samen de lijn bepaalt.
En ja, dat je elkaar net twee dagen hebt gesproken om elkaar beter te leren kennen en op een normale manier met elkaar om te gaan, betekent natuurlijk niet dat je in de raadszaal geen pittige politiek meer mag voeren. Dat zijn twee totaal verschillende zaken.
De voorman van Volkspartij voor Vrijheid en Democratie reageerde stevig toen meerdere oppositiepartijen hem aanspraken op uitspraken uit het verleden en op wat door velen als kiezersbedrog wordt gezien.
En ook viel op dat veel coalitiepartijen verbaasd waren dat een verhouding van 25 tegenover 14 door oppositiepartijen als onwenselijk wordt gezien.
Maar eerlijk is eerlijk:
als er echt een wil is om samen te werken,
als er echt een wil is om dualisme terug te brengen,
als er echt een wil is om elkaar serieus te nemen,
dan hoort daar ook de bereidheid bij om te kijken naar een kleinere, werkbare meerderheid.
Of moet die wil alleen van de oppositie komen?
MAASTRICHT van NU heeft die wil.
Wij willen samenwerken.
Wij willen dualisme terugbrengen.
Wij willen iedere inwoner serieus nemen.
Nu is het de vraag: komt die wil van twee kanten?
Sjeng aon de geng veur us stad.
share:
